آه آنزمان که تا لاله های گوشم نفس هایت را در دریای وجودم صید میکردم

تنها در اندیشه ی خواب نقره یی ستاره ها پر می کشیدم!

مانند رودی جاری بسمت آنطرف های بی بال و آرام

آویز از شاخ و برگ های درختان و صدایی که تکرارش در آشیانه خالی ست

باید به دوباره ها بالید

تنها با دوباره ها می توان خزید در تن رشد و تغییر و تحمل

بگذار روبروی چشمانت مدتها بچرخم

من از دیار غریب تصادف بی بهره ام

سحر را می طلبم با مرکبی برنگ قرمز و یک قلم نوک تیز!

انگار برای نوشتن هنوز وقت بی زمان سحر را می طلبد!