نگاه و پلک و دنیایی دیگر و اشاره ها

binemanoto — Wed, 23 Jul 2008 08:41:18 GMT

واژه نامه ی یک صدو ۴۰ ـ در پس پرده های هوشیاری

کسی نبود مرا به خوبی آدمیتم بشناسد

کسی نبود تا دست هایم را بگیر و از خزان عبورم دهد

کسی نبود از پی بی خبری هایم جشنی برپا کند

و آه که تا انتها

تنها تنها تنها!

و همه چیز که تاریک و زدوده و بی رونق و بی آبرو هم چنان می تابد

ساعت با تیک تیک های شوم آورش و دامن آسمان که پر از شرارت ها

خاموشی که در گوشه یی خفته و همیشه که جاودانه خواهد بود

خشک و خشن مثل صلات ظهر و

این عالم که گودال هایش بسیار گودتر از تفکر آدمی ست

چون تلخی باور روزی که دیگر نخواهی بود!

فردای که در آن محکومیم و چون نیش درد آلود

تنگ تر از یک لحظه توقف و

زادگاهم که خاکش رنگ پریده باقی خواهد ماند برای آخر دنیا

چون حقیقتی مسلم

که

درب حیاط روبرو

به جلو بسته خواهد ماند

به هر اندازه که این راه دورتر می شود و

هزاران سال که گذشت در یک نگاه

binemanoto — Mon, 21 Jul 2008 19:14:28 GMT

واژه نامه ی یک صد و ۳۹- حضور تا سقوط

مبحث تولدی که به مرگ منجر شد

و کودکی، به قضاوت زمان بزرگ شد

معاشرت زمانی که

هر لحظه اش محکومیت وضعیتی است که دست خوش چرخ و فلک است

به شکل حیوانی ناطق و به همسایگی میمون های وحشی جنگل

به یک آهنگ، یک صدا و به یک نوا

احاطه از محیط تا تنازع و تکامل

ترکیب و ترتیب

نه به اینم، نه به آنم

نه روان به بهشتم، و نه مکانی در جهنم

رشد را در فضایی می جویم

که بی نهایت باورم را از این گناه که انسانم، عبور دهد

و تازگی باور سوقی را داشته باشم که ممتدش،

دست پاچگی خالقی نباشد که بشر را متشکل کرد...!

نگویید که کورکورانه به نگاه و پلک و دنیایی دیگر و اشاره ها بی نظرم

فقط این را می دانم که باروت گلوله هایم طعم بلوغ شما را می دهد

binemanoto — Sat, 19 Jul 2008 18:37:40 GMT

واژه نامه ی یک صد و ۳۸ -من و تو باهم درهم حق داریم که باید نبض آدمی باشیم!

دور شد مثل باد

هم چنان که باور هم اصلا انگار هیچ بود

آن هیچی که در پشت عینک دیدم ماند به خاطر و به ایما و به اشاره

و گویی که جز مشاهده و تکرار پی در پی من در من و

تا من باز هم انگار حاصل جمع مساوی و دوباره هیچ

یک جمله و در انتها نقطه مثل همیشه

چون خیال و این درد که من تنهاییم را نمی بخشایم به من

حتی اگر در بستر تصور تصویری که میان هزاران نقش هنوز تهی از من

بسان باران که می بارد و ستاره که در شب می روید

و همگان متحرکند

بار این قضایا که ما را به کدامین راه مهاجر و

حادث هجوم این نوشته ها که تا به کی

بس!

و آیا این که همه ی ما در ساکن خود می جوییم ما را از میان ما؟

انگار من بی دلیل کفش هایم را برق نمی اندازم

لباس هایم را بیهوده نمی شویم

روز را به روز بسیار آسوده طی نمی کنم

و انگیزه هایم که پشت این صفحه ها و درون واژه ها

بسیار سهل نذر نمی شوند

فقط انگار هوس تنی را دارم که آب حوض را آبی می کند!

binemanoto — Thu, 17 Jul 2008 02:57:42 GMT

واژه نامه ی یکصدو ۳۷ ـ تا کجا در خیره ماندن به خیرگی باید تصور شد!

اکنون که بیداری خودم را به پلک های خیال می سپارم

در عمق هوا فرود می آیم

بسیار نزدیک چون آغوش و آمیزش یک لحظه و

مزه ی رها کردن حبابی از دهان ماهی کوچک در حوض تصورم

آن روزهایی که بسیار در عقب مانده اند

آن جوانی که شعله هایش در بطن پیری به خاموشی کشیده شد چون ختم کلام

و این خطوط که مرز راحتی ازدیاد را در دانستن هایم ساکن می شوید

شیبه به مجموعه یی از فریبندگی یا گول زدن های نا به جا

شاید هم

من گناهکار حقیقیم که نبضش صداقت ست

یکپارچه تنش به روشنی نور و بال هایش تا شهپر سپیده ها ساده

باید چرخی زد در حومه ی خویش

لبریزیم از بیگانگی در دانایی!

کاروانی پر از بند بند استخوان!

خالی از سگ ولگرد قصه های شبانه!

یا بغض بهانه ی عروسک خیمه شب بازی بودن!

binemanoto — Sat, 12 Jul 2008 16:01:18 GMT

واژه نامه ی یکصدو ۳۶ ـ سرشار از حیات

معذب و تشنه از برخورد خود به خود

تا تلاش این که بی هوده بودن را تیزآب زنیم

برای آن که چه می کنیم

که چرا

این چنین می کنیم

یعنی این که بیدار می شویم تا تعبیر عادت را به تکرار بیاموزیم در حسن غریزه

یا که به راستی در توان دوردست هایمان به سبز بودن جنگل غبطه و

روشنایی آفتاب در پس فکرمان را که شاید مرده!

و یا این که در تکثیر نبودن هایمان به آن فراسوی بودن هایمان

هم چنان با نگاهی معذب متشکلیم در پرانتز واژه ها

که

درک

از این که

من کیم

تو کجا

او چرا

ما کدامین برای چه ها؟

که

برابر آن چه

که آیا

وقتی که بود کم بود

و به هدر ضایع شد در بیشه های کمین اندیشه ها

و یا این که ما سال هاست که محکومیم به این درایت که بفهمیم

فهم این بقایا را!

و درست آنانی که در راه عدم هنوز با گونه یی از شکل های توده یی

چون بی نظر بودن

هم چنان با خنجرهای نادانی ضربه می زنند

بر تن این همه زلال بودن زندگی!

به درستی این همه شناسایی!

یعنی از آدمیت تا آدم بودن ما

یک قدم پرسه بود تا ممتد فقر آگاهی ما

و کثرت شعور ما باور خلوص ما

که

آن که گفت و آن که پیشه کرد آدمیت را!

یعنی آفریدگار مرا بی هوده زرد کرد در آتش شعله های واژه هایم

که تقصیر بدبختی مکان خودم بود که

بی تردید قضایا را این چنین ورق می زنم در این جا

برای یک جرعه آب تنی در مبارک تمنا و یا

برای یک خوشه ی گندم

که

نان را به اعجاز کشم نه مسکوک واقعیت ها را

باید بگویم

تنها فرق من و شما

فاصله ی عمر ماست و آینده و گذشته

که من با حال بیشتر شکوفاترم!

binemanoto — Thu, 10 Jul 2008 20:42:54 GMT

واژه نامه ی یکصدو ۳۵ ـ مکافات

به بازی بیش تر شبیه بود تا زلالی برخورد توان و تلنگرهای باعث

خانه یی با پنجره های مشبک و اتاقی به وزن کاه

و دهن دره های عامیانه با لحن بد بوی حنجره همراه

آشفتگی تا نمای عادت و بارز اتفاق تا اندوه محدودیت های ممکن

صدا و سکوت و شکل به تعادل اشکال و تشکل از مابین حد پاشیدگی دوری ها

مکان و زمان بسیار نامتعادل و زبان به علم امروزه ترخیص روایت های کودکانه

ساختاری تا آلودگی واژه های عریان درخواست و معراج یک مجموع از حلقه های زنجیر

و دیگر این که هنوز خواب را می بافم

خوابی که دست هایش مرتکب گناهست در آمیزش پلک و نگاه و بوسه

انگار منظورم را به سودای رشوه یی که پذیرفتم در خودم دوشیدم

مکافات و تنهایی معلق حجم گفتار!

binemanoto — Wed, 09 Jul 2008 10:58:17 GMT

واژه نامه ی یکصدو ۳۴ ـ محله

گرم

طاقت فرسا

فریاد و شب های خاموش رو به زوال

نه ستاره یی نه پروانه یی نه رویایی نه شکی

و عشق که از رسوایی به محله یی دیگر سایه انداخته

مثل یکی برای امروز و یکی برای فردا

ایامی که زانوهایش تا سطح قیرآلود زمین به تسخر درآمده

چون درهم برهم که به هم ریخته و ریتم طنین صدا درهم شکسته

چشم ها باز تا جاده ی مردمک عاقبت

و پله های آزادی که به سمت مرطوب حیات مشبک

مسخ کدامین واژه ها

پرنده را از پشت میله های قفس به رنگین کمان مربوط می کند

که زندگی ما هم چنان در گره کلاف مانده

باید عکس اشیا را پیدا کرد!

binemanoto — Tue, 08 Jul 2008 11:10:38 GMT

واژه نامه ی یکصدو ۳۳ ـ پرستش

به آرامی حس بودنم

واژه ها را چون وزش باد پر می دهم تا دوردست هر نظر ثابت

و فانوس خیس خیالم را

در کرانه های دشت تمایل تا پشت بام ذهن بشریت فرود

آهسته تا عمق سکوت یک لحظه ی به یادمادنی

چون پنجره یی که سویش

به سوی غروب خاموش تا مرز تلکم لبریز از پیمانه های نوازش

زمزمه های بی بال و طنین شیرین لب های بسته عریانی که پروانه وار رنگی اند

از این باغ به باغی دیگر

تپش هنگامه های رویش یک فصل احساس

سایه ی آتش در بستر سایه های زلالی و

تاریکی که می خروشد گرما را تا سرانگشتان لمس و

فراموشی که فرسنگ ها دور از جام خوش اندیشه ی اتصال منبسط حرکت

و تب که بی قرار می لولد در نگاه

binemanoto — Mon, 07 Jul 2008 11:03:18 GMT

واژه نامه ی یکصدو ۳۲ ـ اگر

اگر داشتم ذلیل داشتنم می کند ندارم کن

اگر کاشتم اسیر چیدنم می کند بیکارم کن

اگر اندیشه ی خیانت به یاران بر سرم افتاد بر سر دارم کن

اگر به لحظه ی غفلتی درافتادم پیش از سقوط هوشیارم کن

اگر رنج بیماران لحظه یی از دلم بیرون رفت سخت و بی ترحم بیمارم کن

خداوندا خار کنم اما مردم آزارم نکن!

مثل توی قصه ها که هنوز خواب خرگوشا قشنگه!

binemanoto — Thu, 03 Jul 2008 12:12:33 GMT

واژه نامه ی یکصدو ۳۱ ـ آسمان عشق

به لذت این کلام که هر چه هست

تن آرامش نوازش ها و چهره ها

بارور زلالی واژه ها و خواب رویاها

در یک نقطه به دست ما باور بفرمائید ناپیداست!

چون اشکال هندسی پر از زوایا

دورترین نکته ها که در آفتاب هم چنان گسترده تر از سایه ها

حرف حسابی از درون این گفت و شنودها

یارا

به نوشتن مرتکبم که می نویسم

نه از برای اشک خویشتنم

چون حدیث که نمی گنجد در این چند صد زبان

رمزی چو راز عشق و اندیشه ی وصال

من به بیگاری خود افسارم در این تیزپایی حوادث

نقلم به سر نیاید اگر همت نباشد

از کوی آذین این راه

به زیرای کوی دگر اندر نشان بگنجم!